Wybór płyt tarasowych to dopiero połowa sukcesu. Równie ważne jest to, jak zostaną ułożone. Gruba płyta gresowa do stosowania na zewnątrz daje kilka możliwości montażu, a każda z nich ma swoje zalety i ograniczenia. Właściwa metoda zależy od rodzaju podłoża, przeznaczenia nawierzchni, budżetu i tego, czy taras znajduje się na gruncie, czy nad pomieszczeniem.
Poniżej omawiamy najpopularniejsze technologie układania gresowych płyt tarasowych o grubości około 2 centymetrów.
Najpopularniejsze metody montażu
- na regulowanych wspornikach,
- na podsypce żwirowej lub grysie,
- na podsypce piaskowej,
- na kleju na wylewce betonowej,
- bezpośrednio na trawie jako ścieżka,
- na legarach systemowych.
Montaż na wspornikach
Regulowane wsporniki tworzą podniesioną podłogę. Płyty opierają się narożnikami na wspornikach, a pod nimi pozostaje pusta przestrzeń. Woda swobodnie spływa szczelinami, a pod nawierzchnią można poprowadzić instalacje. Ta metoda sprawdza się szczególnie na tarasach nad pomieszczeniami i na dachach, ponieważ nie narusza hydroizolacji i umożliwia łatwy dostęp do niej w przyszłości. Wsporniki pozwalają też wyrównać spadki podłoża.
Montaż na żwirze i piasku
Na tarasach na gruncie płyty można ułożyć na dobrze zagęszczonej podbudowie z warstwą żwiru lub grysu. To rozwiązanie szybkie, przepuszczalne dla wody i stosunkowo tanie. Pozwala też łatwo zdemontować lub przełożyć płyty. Ważne jest staranne przygotowanie i zagęszczenie podłoża, aby nawierzchnia się nie zapadała. Więcej o płytach tarasowych przeczytasz w artykule https://e-plytki.eu/plyta-tarasowa-gres-na-zewnatrz-odkryj-fundament-wymarzonej-strefy-relaksu.
Montaż na kleju
Tradycyjny montaż na kleju wymaga stabilnej, nośnej wylewki ze spadkiem i hydroizolacją. Do klejenia stosuje się elastyczne, mrozoodporne kleje przeznaczone do stosowania na zewnątrz. Kluczowe jest pełne podparcie płyty klejem, bez pustek, w których mogłaby gromadzić się woda i zamarzać. Ta metoda daje bardzo stabilną nawierzchnię, ale jest trudniejsza do naprawy.
Ścieżka na trawie
Gruba płyta gresowa może być ułożona bezpośrednio w trawniku jako ścieżka. Wystarczy wyciąć darń, przygotować płytką podsypkę i ułożyć płyty z odstępami. Efekt jest naturalny, a trawa porasta przestrzenie między płytami.
Spadki i odwodnienie
Niezależnie od metody, taras musi odprowadzać wodę od budynku. Zaleca się niewielki spadek, który zapobiega tworzeniu się kałuż. Przy montażu na wspornikach spadek wykonuje się na podłożu pod nimi, a powierzchnia płyt może pozostać idealnie pozioma.
Dylatacje i fugi
Na zewnątrz duże znaczenie mają zmiany temperatury. Przy montażu na kleju trzeba wykonać dylatacje, a fugi wypełnić materiałem przeznaczonym do stosowania na zewnątrz. Przy montażu na wspornikach i żwirze szczeliny często pozostawia się otwarte.
Podsumowanie
Gresowe płyty tarasowe można układać na wiele sposobów. Wsporniki sprawdzają się nad pomieszczeniami, żwir i piasek na gruncie, a klej tam, gdzie liczy się maksymalna stabilność. Dobór metody do warunków to klucz do trwałego i bezpiecznego tarasu.
